Seans 117 "Z duńskich wysp"

Witajcie słuchacze i czytacze.

Wyspy Owcze to archipelag wysp wulkanicznych (o powierzchni 1399 km²) na Morzu Norweskim, między Wielką Brytanią, Islandią a Norwegią. Stanowią terytorium zależne Danii.

Wyspy były zamieszkane przez eremitów irlandzkich już w VII wieku, następnie około 825 roku zostały zasiedlone przez Normanów (Wikingów), a od 1035 roku stanowiły posiadłość Norwegii. Wraz z nią zostały przyłączone w roku 1380 do Danii. W roku 1814 Dania utraciła Norwegię, ale zachowała Wyspy Owcze. W pierwszej połowie XIX wieku wyspom przyznano ograniczoną autonomię. Ruch nacjonalistyczny doprowadził jednocześnie do powstania pisanego języka farerskiego, który jest, obok duńskiego, językiem urzędowym Wysp. W latach 1940-1945 archipelag, jako istotny dla przebiegu Bitwy o Atlantyk punkt strategiczny, zajęty był przez wojska brytyjskie. W roku 1948 podpisano nowe warunki współzależności między Wyspami Owczymi a Danią, uzyskując tym samym szerszą autonomię.

Mieszkańcy Wysp (Farerowie) są w zdecydowanej części potomkami osadników normańskich pochodzących z terenów obecnej Norwegii. Poza nimi na terenie Wysp zamieszkuje spora liczba Duńczyków (ok. 5%), a także niewielka liczba osób (w sumie około 1 tys.) pochodzących z innych krajów: głównie Islandii, Grenlandii, a także z Polski.

Ponad 1/4 całej populacji (w tym niemal wszyscy imigranci) mieszka w stolicy kraju – Thorshavn.

Mieszkańcy Wysp Owczych posługują się językiem farerskim, który jest językiem urzędowym kraju. Niewielka grupa imigrantów z Danii (zamieszkująca głównie w stolicy i innych większych miastach) posługuje się też na co dzień językiem duńskim, który jest drugim językiem urzędowym i jest znany także farerskojęzycznej większości mieszkańców. Ponadto na wyspach dość powszechna jest znajomość języka angielskiego.

Z tych właśnie wysp pochodzi Eivør Pálsdóttir.

Eivør urodziła się 21 lipca 1983 w Syðrugøta, Wyspy Owcze, jest farerską wokalistką, autorką tekstów i kompozytorką. Charakteryzuje ją wyrazisty głos oraz różnorodność gatunków muzycznych, jakimi się posługuje, od rocka, jazzu, muzyki folkowej, popu po europejską muzykę poważną.

W wieku 12 lat Eivør podróżowała jako solistka w męskim chórze z Wysp Owczych do Włoch. Później, mając 13 lat po raz pierwszy wystąpiła w telewizji, w tym samym roku wygrała ogólnokrajowy konkurs piosenki. W 1999 w wieku 15 lat Eivør dołączyła do rockowego zespołu Clickhaze. W 2001 roku, wraz z zespołem Clickhaze wygrała ogólnokrajowy konkurs Prix Foroyar. W 2002 Eivør przeniosła się do Reykjavíku, by tam uczyć się muzyki poważnej i jazzu. W tym samym roku Kristian Blak zaprosił ją do jazzowej grupy Yggdrasil jako wokalistkę. W 2002 roku zagrała wraz z Clickhaze na wielkim festiwalu Roskilde-Festival i na Jazzfestival w Rochester w 2003.

Z wykształcenia wokalistka muzyki poważnej, Eivør śpiewała również w orkiestrze symfonicznej z Wysp Owczych, jak również solowo w operze Firra Kristiana Blaka w 2004 roku. W 2008 roku Eivør współpracowała z angielskim kompozytorem muzyki poważnej Gavinem Bryarsem na Tróndur i Gotu. Projekt brali udział również basista z Rúni Brattaberg, chór i orkiestra kameralna Aldúbaran.

Pierwszy album sygnowany jej nazwiskiem ukazał się w 2000 roku. Jest on mieszanką klasycznych ballad z wykorzystaniem gitary i bassu z wpływami jazzu i tekstów znanych pisarzy Wysp Owczych, kończą go dwie pieśni religijne. Te śpiewane są w języku duńskim, zaś reszta w języku farerskim. Większość piosenek zostały napisane przez samą Eivør. Była już wtedy profesjonalnym muzykiem.

W tym samym roku kiedy ukazał się jej drugi solowy album zatytułowany Krákan (2003) została nominowana do Music Award w Islandii, gdzie zdobyła dwie nagrody Best Female Singer i Best Performer, zazwyczaj nadawane tylko islandzkim artystom.

Kolejny album, zatytułowany Eivør, nagrany we współpracy z Kanadyjczykiem Billem Bourne'em, stał się najlepiej sprzedającym albumem z Wysp Owczych w USA i Kanadzie. Bourne z gitarą akustyczną dał projektowi wspaniały kawałek Amerykańskiej muzyki country. W Islandii ponownie zagościła na listach przebojów i była nominowana do Music Award wraz z albumem grupy Björk.

Kolejny album z  2007 roku, wyszedł w dwu wersjach językowych i zatytułowany był Human Child w wersji angielskiej i Mannabarn w wersji dla Wysp Owczych. Kolejne albumy artystka nagrywała co dwa kolejne lata.

Pełna dyskografia:

Eivør Pálsdóttir (2000)

Clickhaze EP (2002)

Yggdrasil (2002)

Krákan (2003)

Eivør (2004)

Trøllabundin (together with the Big band of Danmarks Radio 2005)

Human Child (2007)

Mannabarn (Faroese version of Human Child 2007)

Eivör Live[2008]

Undo your mind EP (2010)

Larva (2010)

Room (2012)

The Color of Dark (with Ginman) (2014)

Bridges (2015)

Album  Bridges, który premierę miał 27 lutego 2015 podobnie jak wcześniejszy krążek był nagrywany w Studio Bloch, znajdującym się w malowniczym Tórshavn położonym na Wyspach Owczych. Za to studio służy zaadoptowany stary magazyn pełniący w przeszłości rolę chłodni. Nagrania materiału mały miejsce w październiku 2014 roku.

Przy pracy nad muzyką „Bridges” i aranżacjach kompozycji niezmiennie pomagał artystce jej mąż, muzyk Tróndur Bogason. Obydwoje zajmowali się również produkcją muzyki. Przy nagraniach pomagał im też Jacob Christofer Andersson, chociaż trzeba wymienić w tym miejscu również inne osoby: Jonas Bloch, Theodor Kapnas i Hallur Kristjan Jonsson.

Tak jak poprzednio nagrania Eivor miksował addi800 w Studio Room 313 w Reykjaviku. Natomiast mastering przygotowała Mandy Parnell w Black Saloon Studios w Londynie.

Tym razem osobą odpowiedzialną za okładkę była Heidi Andreasen.

Instrumentalnie na płycie wspierali artystkę ponownie Trondur Bogason (syntezatory, klawisze i elektronika, fortepian, stone harp) i Magnus Johannessen (pianino tradycyjne i elektroniczne rhodes).

Pojawiają się także nowi muzycy: Hogni Lisberg (perkusja, programowanie), Mikael Blak (bas, klawisze), Angelika Nielsen (skrzypce), Andreas Tyklaer Restorff (wiolonczela).

„Bridges” to wydawnictwo bardzo osobiste i jednocześnie niewymuszone, dzieło hipnotyczne i nastrojowe. Większość kompozycji na płycie „Bridges” to spokojne utwory o poetyckich tekstach, w których Eivor daje wyraz swoim uczuciom i tęsknotom, smutkom i radościom. Jej muzyka wymyka się typowym standardom i nie daje się łatwo zaszufladkować, mieni się odcieniami różnych stylistyk. Jeszcze bardziej uchwycenie tej muzyki w klamry utrudnia jej bajkowy, nierealny klimat. Kompozycje Eivor, jej absolutnie niepowtarzalny przejmujący głos i pełen wdzięku sposób śpiewania są jedyne w swoim rodzaju. Wokalistka śpiewa w sposób spokojny i stonowany, a także tajemniczy i zmysłowy. Uwodzi nas i omamia swoim głosem. Słucha się jej niesamowicie.

Pierwsze wrażenie, które się narzuca przy obcowaniu z tym albumem to, że jest to zniewalająco piękna płyta. Subtelna i koronkowa. Poszczególne kompozycje zachwycają wysmakowanymi partiami akustycznych instrumentów oraz subtelną elektroniką. Album czaruje każdym dźwiękiem, jak i wszystkim tym co znajduje się pomiędzy nimi. Płyta wypełniona jest przepięknymi balladami, Eivor tworzy tu jedyną w swoim rodzaju kameralną i intymną atmosferę, otoczoną magiczną aurą, a delikatny aranż pozwala zmysłom zwrócić szczególną uwagę na znakomite wokalne interpretacje.

W przypadku Eivor mamy do czynienia z artystką wyjątkową, która podąża własną artystyczną drogą z pełną świadomością tego, czego chce. Bez oglądania się na trendy i ulegania naciskom wielkich korporacji muzycznych.

Wszystkie utwory pochodzą z płyty "Bridges". 

Źródła: http://www.muzykaislandzka.pl oraz https://en.wikipedia.org 

Seans 116 "Nowe obsesje"

Witajcie, słuchacze i czytacze.

Dziś dla odmiany zestaw moich aktualnych obsesji muzycznych po angielsku :)

Billy Idol "Save me now"

Ed Sheeran "Thinking out loud"

Toto "Burn"

Archive "Black and blue"

Robert Plant "Embrace another fall"

Stevie Nicks "24 karat gold"

I jeszcze dwie piosenki starsze, od których nie mogę się uwolnić.

Billy Joel "Just the way you are"

Foreigner "Waiting for a girl like you"

Seans 115 "Dzień flagi"

Witajcie, słuchacze i czytacze.

Nadchodzą majowe święta, postanowiłam więc podrzucić Wam kilka polskich utworów, które ostatnio za mną chodzą. Pierwszy po angielsku, ale dziewczyna jak najbardziej polska.


Mary Komasa "Come"

Tomek Lipiński "To czego pragniesz"

Voo Voo "Gdybym"

Stanisława Celińska "Atramentowa rumba"

Fisz Emade Tworzywo "Ślady"

Kortez "Zostań"

Antoni Muracki "Za blisko stoisz"

Miłego słuchania :)

Seans 114 "Dziewczyna z Australii, chłopak z Australii"

Witajcie słuchacze i czytacze.

Dziś zajrzymy na drugą stronę naszego globu.

Najpierw Laura Hill, gra na gitarze, ma delikatny głos, sama pisze i komponuje swoje piosenki.
https://laurahillmusic.bandcamp.com

Pora na chłopaka z gitarą. Też sam pisze i komponuje, sporo koncertuje.
http://www.stevesmyth.com.au/

Seans 113 "Ośmiel się"

Witajcie słuchacze i czytacze.

Dwuosobowy zespół Douglas Dare słyszałam pierwszy raz jako support przed koncertem Finka w warszawskiej Stodole i zrobił na mnie duże wrażenie.

Douglas Dare* urodził się w Bridport w Wielkiej Brytanii. Jest synem nauczycielki gry na fortepianie. Muzykę zaczął komponować w młodym wieku, jednak tworzenie tekstów piosenek rozpoczął dopiero w 2008 roku, podczas studiów w Liverpool Institute for Performing Arts. Od 2013 roku mieszka w Londynie.

Jego twórczość, porównywana wielokrotnie do Thoma Yorke’a czy Jamesa Blake’a, zwróciła uwagę wytwórni Erased Tapes Records, specjalizującej się w szeroko pojętej muzyce alternatywnej.

Swój pierwszy mini album "Seven Hours" wydał w 2013 roku i ruszył w trasę koncertową z Ólafurem Arnaldsem. Po jej zakończeniu rozpoczął współpracę z producentem muzycznym Fabianem Prynnem, współpraca z którym zaowocowała albumem "Whelm" wydanym w maju 2014. Album zdobył wiele pozytywnych recenzji od krytyków muzycznych, otrzymując wysokie oceny od Exclaim!, The 405, Clash, MusicOMH, BBC Radio 6 Music czy The Quietus.

22 września 2014 roku wydał swój drugi album EP "Caroline / If Only" promowany przez singel „Caroline” a w 2015 ruszył w kolejną "odnogę" trasy koncertowej z zespołem Fink.

Strona artysty: http://www.douglasdare.com 

* dare oznacza (między innymi) ośmielić się

Seans 112 "Numer alarmowy"

Witajcie słuchacze i czytacze.

112 to jest numer alarmowy ;)
Ostatnio było nawet jego święto i z tej okazji w radio była audycja o tym, z jakimi sprawami ludzie potrafią dzwonić na 112. Ręce i majtki opadają....
Najbardziej załamała mnie pani, która zadzwoniła i powiedziała, że ona się chce poskarżyć na sąsiadkę, która wywiesza na podwórku majtki do suszenia i dzieci to widzą....
A w tym czasie ktoś może umrzeć, bo się nie dodzwoni.
Dla wszystkich, którym przychodzą takie pomysły do głowy - dziś coś na przebudzenie. Słuchać do skutku - aż dotrze do łepetyny.

Seans 111 "Odszedł..."

Witajcie, słuchacze i czytacze.

Edgar Wilmar Froese urodził się 6 czerwca 1944 w Tylży. 

Był niemieckim muzykiem rockowym grającym muzykę elektroniczną, kompozytorem i artystą grafikiem. 

Grał na instrumentach klawiszowych (syntezatory, melotron), gitarze elektrycznej i basowej. 

Był założycielem i długoletnim liderem awangardowego zespołu Tangerine Dream. Objąwszy pełną kontrolę nad grupą Tangerine Dream w połowie lat osiemdziesiątych Froese sterował grupą w stronę łagodnego, przejrzystego brzmienia charakterystycznego dla new age.

Oprócz pracy w grupie wydał szereg płyt solowych. Solowa muzyka Froese charakteryzuje się nasyconą, gęstą fakturą opartą na elektronicznym instrumentarium. 

Zmarł 20 stycznia 2015 w Wiedniu. [*] 

Seans 110 "Płyty roku 2014"

Witajcie, słuchacze i czytacze.

Nie robiłam nigdy zestawienie płyt roku, bo jestem raczej z tych lubiących poszczególne utwory. Ale w tym roku pojawiły się takie płyty, że postanowiłam zaprezentować swoją piątkę.

5. Smooth Jazz Cafe 14
Kolejny, dwupłytowy zestaw utworów spod znaku smooth jazzu w wyborze Marka Niedźwieckiego. Nie jest tak powalający jak to bywało z niektórymi poprzednimi, ale warto słuchać, daje nastrój, dobrze wchodzi w ucho i ma perełki, które pięknie błyszczą wśród innych utworów. Na przykład ...

4. Fink "Hard Believer"
Płyta niesamowicie "równa", cały czas trzyma słuchającego pięknem muzyki i doskonałością tekstów. Koncert w "Stodole" był świetny a pan Fink wybiera się do nas ponownie w lutym, więc kupować bilety! :)

3. U2 "Songs of Innocence"
Zapowiadali tę płytę od dawna. Niektórzy mówią, że to największe rozczarowanie roku. Nie przesadzajmy - płyta jest na dobrym poziomie. Kto się spodziewał kolejnego "Achtung baby" wiadomo było, że się zawiedzie, każdy artysta ma w swoim życiu tylko jedno arcydzieło. No może dwa ;) Czekamy na część drugą tych życiowych wspomnień. U mnie nic się nie zmieniło, nadal tę sama piosenkę cenię z tej płyty najbardziej...

2. Pink Floyd "The Endless River"
Nie myślałam, że dożyję jeszcze momentu, kiedy wyjdzie nowa płyta Pink Floyd. A jednak było mi to dane. :) I proszę mi nie mówić, że to wcale nie jest nowa płyta, dla mnie jest! I jest bardzo dobra, do słuchania na spokojnie, w całości, wieczorem, może być przy zgaszonym świetle, z małym płomykiem świecy...

1. Muzyka Ciszy 2
Kto otwierał zestawienie - ten je zamyka. Marek Niedźwiecki po raz drugi już zdecydował się złożyć w płytę utwory spod znaku "muzyka jest ciszą, w której słychać muzykę". Ten drugi zestaw jest jeszcze lepszy od pierwszego, również dwupłytowego wydawnictwa. Nie ma w zasadzie piosenek, które nie pasują, może poza dwiema, które moim zdaniem pasują mniej, ale to jest subiektywne spostrzeżenie oczywiście. Płyt można słuchać na okrągło, a to chyba najlepszy dowód, że projekt się udał. :)

Seans 109 "Płynąć bez końca"

Witajcie, słuchacze i czytacze.

Tak, tak, doczekaliśmy się chwili, kiedy w rękę można wziąć nowy album zespołu Pink Floyd. Choć nie wiem, czy "doczekaliśmy się" to jest tutaj właściwe słowo, no ilu z nas tak naprawdę czekało i miało nadzieję, że coś jeszcze wydadzą? Chyba niewielu... A tu - proszę jaka niespodzianka. :) 

"The Endless River" to zbiór kompozycji (w większości bardzo krótkich i instrumentalnych) powstałych podczas sesji do "The Division Bell". Utwory te nie załapały się na "The Division Bell" i nie stało się to bez powodu - muzycy Pink Floyd zawsze sami byli swoimi najsurowszymi krytykami i po prostu wybrali wtedy kompozycje najlepsze z napisanych. Co nie znaczy, że te odrzucone są złe.

David Gilmour i Nick Mason, którzy brali udział w powstawaniu "The Endless River", zdecydowali się owe skrawki zamienić w ładnie współcześnie brzmiące utwory, a jeden przekształcić w piosenkę, po czym wydali to w formie płyty. W przedpremiowych newsach podkreślali, że album jest przede wszystkim hołdem dla nieżyjącego Ricka Wrighta, podkreśleniem wielkiej roli, jaką jego klawisze odegrały w muzyce Pink Floyd. 

Wszystkie fragmenty otrzymały wysokiej klasy cyfrową obróbkę,  na miarę XXI wieku. Pink Floyd do brzmienia zawsze przykładali ogromną wagę. 

Moim zdaniem z tych klocków udało się ułożyć całość, całość podzieloną na cztery „strony płyty”, która jest naprawdę magiczna. Patetyczna "Anisina", w której ładnie na saksofonie i klarnecie zagrał Gilad Atzmon, a Gilmour zaprezentował typowe dla siebie solo z "długimi" dźwiękami. Nieźle zdają egzamin lekko galopujące "Allons-Y (1)" i "Allons-Y (2)", a także kościelno-mszalny "Autumn '68". Dobre wrażenie robi niepokojący, elektroniczny "Calling". Całość zamyka jedyna piosenka, "Louder Than Words", z tekstem napisanym współcześnie przez żonę Davida, Polly Samson. W tych utworach pobrzmiewa "Division Bell", ale też wcześniejsze echa, jak z płyty "Wish you were here", "Animals" czy nawet "The Wall".  Dla mnie absolutnym numerem jeden jest „It’s what we do”, doskonałe klawiszowe tło, piękna gitara i typowo floydowska atmosfera.

Płyta wzbudza na razie sporo kontrowersji, niektórzy uznają ja za przeciętną, inni za doskonałą. Warto wsłuchać się w nią i ocenić samemu, dać się ponieść klimatowi, zanurzyć w tej „rzece bez końca”. Zwłaszcza, że rzeka o nazwie Pink Floyd jednak ma swój koniec i właśnie do niego dociera: muzycy twierdzą, że jest to ich ostatnia płyta… 

Seans 109 „Skromne początki, wspaniałe zakończenia”

Witajcie, słuchacze i czytacze.

Tytuł naszego dzisiejszego spotkania to, jak zapewne zauważyliście, cytat z utworu powyżej: „Pilgrim” z najnowszej płyty Finka.

Któż to jest Fink i jakie były te jego „skromne początki”?

Fin Greenall, bo tak brzmi jego prawdziwe imię i nazwisko, urodził się w 1972 roku w Kornwalii, natomiast dorastał w Bristolu. Jako nastolatek słuchał muzyki takich zespołów, jak The Cure, The Smiths, The Orb, interesował się także muzyką afrykańską. Pod ukończeniu nauki na studiach na kierunku historii i anglistyki Fin założył z kolegami z uczelni projekt muzyczny EVA, grający muzykę techno. W 1993 roku muzycy podpisali kontrakt z wytwórnią Kikin' Records. Po rozpadzie zespołu Greenall zaczął działać na rynku muzycznym dla kilku londyńskich wytwórni muzycznych, m.in. Virgin, Def Jam i Sony. W tym samym czasie rozwijał się jako twórca remiksów (m.in. utworów Ryūichi Sakamoto i Elbow), producent muzyczny oraz DJ.

W 1997 roku ukazał się debiutancki singel Greenalla – „Fink Funk”, który zapowiadał jego pierwszy album studyjny – Fresh Produce z 2000 roku. W kolejnych latach Greenall porzucił muzykę taneczną i zaczął tworzyć w klimacie bardziej tradycyjnych brzmień. Efektem zmiany został album pt. „Biscuits for Breakfast”, wydany w 2006 roku we współpracy z Guy'em Whittakerem i Timem Thorntonem. Niedługo po wydaniu płyty muzycy postanowili występować razem pod nazwą Fink oraz podpisać kontrakt płytowy z wytwórnią Ninja Tune.

Podczas trasy koncertowej po Europie i Ameryce, Greenall zaczął tworzyć materiał na kolejny album. Nowa płyta, „Distance and Time”, została wydana przez wytwórnię Ninja Tune w październiku 2007 roku. Kolejny album pt. Sort of Revolution został wydany w 2009 roku. W 2010 roku ukazał się kolejny album „Perfect darkness”, który przyniósł artyście światową sławę.

„Looking to closely”  to singiel, który promował wydany w lipcu 2014 album „Hard believer”. Dzięki sukcesowi komercyjnemu singla, krążek znalazł się w pierwszej trzydziestce list sprzedaży m.in. w Holandii (8. miejsce w notowaniu Dutch Albums Top100), Niemczech (25. w Offizielle Top 100) oraz Stanach Zjednoczonych (30. w Heatseekers Albums). Doskonała jak zwykle muzyka i świetny tekst, opowiadający o tym jak to nie chcemy przyjrzeć się bliżej niektórym sprawom, jak nie chcemy ich widzieć, bo kiedy patrzy się za dokładnie widać prawdę, a ta jest brzydka, jak krew pod paznokciami. Fink czasem pyta czy już jest za późno („Too late”) a czasem stwierdza, że jest za wcześnie, dlaczego bowiem uczą nas Szekspira kiedy jesteśmy tak młodzi i nie jesteśmy w stanie zupełnie pojąć, o co właściwie chodzi? (”Shakespeare”) Nawet powiewając białą flagą „(White flag”) artysta nie poddaje się w przekazywaniu nam w swoich tekstach tego, co najważniejsze, zwraca nam uwagę, że czasem sami sobie niepotrzebnie komplikujemy życie, że to co ulotne, wydaje nam się stałe. („Green and the blue”)

Koncert Finka odbędzie się w warszawskim klubie Stodoła, 14.11.2014. Kto jeszcze nie kupił biletu – niech to natychmiast zrobi. Mam nadzieję, ze się tam zobaczymy. J